علیرضا چند ماه بیش یه کتاب خوب بهم کادو داد.       زندگی بدون تزویر
حرف کلی این کتاب این بود که بی تزویر زندگی کن! و این به نظر من خیلی مهمه.
البته خیلی هم سخته اما نویسنده ی کتاب راه هایی رو معرفی کرده که این کار رو آسون تر کنه.
در واقع مهم ترین سختیش در تشخیص تزویر از غیر تزویره.
مثلا اگر من توی گروه کوهنوردی فلان دانشگاه مطابق میلم رفتار کنم یا حتی بر خلاف میلم رفتار نکنم ممکنه باعث بشم که چند سال بعد که برادرم وارد دانشگاه میشه دیگه گروهی وجود نداشته باشه و امکاناتی هم نتونه از دانشگاه بگیره.
یا مثلا اگر تو محل کارم برای رییسم چاپلوسی نکنم تشویقی و اضافه حقوق نمیگیرم و با حقوق کم من هم زندگی کردن سخته. حالا چاپلوسی کردن تزویره یا زرنگی؟
احتمالا اگر از بی پولی رنج ببرم یا اگر عاشق پول باشم کلی دلیل و منطق می تراشم تا به خودم ثابت کنم که این تزویر نیست بلکه یک کار عاقلاته ست. یا شاید به خودم بگم که مجبورم!! و بدون تزویر نمی شه زندگی کرد. .. حالت بد ترش اینه که فکر کنم همه همین کار رو میکنن و من هم مثل بقیه هستم.
به هر حال مهم ترین راهی که نویسنده ی کتاب برای شناختن تزویر نشون میده مستقل بودنه.
یعنی پیشنهاد میکنه که وابستگیتون رو به سیستم های قدرت مند و بیمار کم کنید و مستقل شوید.  اتفاقا بیشترین هزینه ای که باید برای بی تزویر زندگی کردن بپردازید هم مربوط به همین جاست. مثلا اگر من بخوام وابستگیم رو به گروه کوهنوردی دانشگاه کم کنم مجبورم خیلی از لوازم کوهنوردی رو خودم بخرم یا حتی ممکنه نتونم کوهی برم که نیاز به مجوز داره.

همیشه اولین کاری که سیستم های قدرت مند برای حفظ قدرتشون انجام میدن اینه که آدم ها رو به خودشون وابسته می کنن (مثل آقای شوکت!). مثلا مهندس مهاجرپور (سرپرست گروه کوهنوردی دانشگاه فردوسی) دوست نداره که بچه ها برای خودشون لوازم کوهنوردی بخرن و از دانشگاه مستقل بشن چون این موضوع قدرتش رو به خطر میندازه.
وقتی آدم ها به سیستم وابسته شدن به راحتی میشه ازشون سوء استفاده کرد. مثلا اگر مجری برنامه تلوزیونی در جهت حفظ منافع حکومت حرف نزنه حقوقش قطع میشه.
روش دوم قانونه! وقتی سیستم نتونه به اندازه ی کافی آدم ها رو به خودش وابسته کنه یک سری قانون تعیین میکنه. و جالب اینجاست که حکومت ها و بیشتر از اونها سیستم های مذهبی از هزار ها سال پیش تو ذهن ما حک کردن که قانون قانونه و نمیشه خلافش عمل کرد!
تازه برای اون تعداد انگشت شماری هم که فکر میکنن خلاف قانون هم میشه عمل کرد یک ضمانت اجرایی (یا همون زور) وجود داره.

این یک خلاصه ی خیلی خلاصه بود. .. اگر وقت دارید کتاب رو بخونید.

حالا یک پرسش ۴ گزینه ای:
کوه رفتن با کدامیک از افراد زیر خطر ناک تر است؟
۱.  نمیتونه تحمل کنه که ۲ نفر که هم دیگه رو دوست دارن دست روی شونه ی هم بگذارن یا کنار هم بخوابن. (این چیزیه که من بهش میگم جریان محبت) و وقتی میبینه که بین بچه ها محبت جریان داره عصبانی میشه و فکر منحل کردن گروه به ذهنش میرسه.

۲.  به وضوح شیفته ی برنامه های کوهنوردی اسم و رسم دار ه تا حدی که صعود قله علم کوه از مسیر گرده آلمان ها (که تازه اون قدر ها هم کار خاصی نیست) براش مهم تر از شاد بودن و خوشحال بودن یا حتی آزاد بودن هم نورد هاشه. (چه بسا مهم تر از سالم موندن هم نورد هاش)

۳.  پسر ها رو موجوداتی میدونه که دنبال یک فرصت مناسب میگردن تا بهش تجاوز کنن. و جالب اینجاست که جرات نداره به کسی که فکر می کنه مزاحمش شده بگه که مزاحمم شدی و به جاش میره پیش دوست پسرش گریه میکنه.

۴. به راحتی دختر هایی که دنبال جایی میگردن که بتونن پسری رو که دوست دارن ببوسن رو با فاحشه ها یکی میکنه و میگه جای اونا توی گروه نیست.

جواب بدینا !!

* مهیار عزیز .. در مورد بحث سرپرستی منتظرم اول مرتضی توی وبلاگ انجمن کوه دانشگاه فردوسی نقدش رو بر مقاله ی قانون و کوه شماره آخر مجله کوه بنویسه بعد در موردش صحبت کنیم.